"امیر حسین افراسیابی " معمار سال های دور وهمراه پیاده روی شب های اصفهان در سالهای 1340 است که آن روزها در دوستی با اهالی جنگ اصفهان دلی هم در گرو شعر داشت . اما خودش می گوید  ؛ سالها بعد ، در دوران مهاجرت بود که ادبیات برایم بسیار جدی شد . آنقدر که دیگر نخستین مجموعه شعرش را با عنوان "حرف های پائیزی" دوست ندارد .
"افراسیابی" از جمله اهالی جنگ اصفهان است  که شاید حاصل همکاری او به انتشار چند شعر و یک مقاله و البته طرح جلد جنگ اصفهان محدود شود ، اما به دلیل پیوند نزدیک با این جریان ادبی سالهای 40 ، حافظه اش گنجینه ای برای مرور تاریخ شفاهی آن سالها است .
اغلب اهالی این جریان ، جنگ اصفهان را نوعی ادامه و واکنش نسبت به جلسات ادبی صائب می دانند . اما افراسیابی پیشتر می رود . جلسات ادبی روزهای جمعه ، در گورستان تخت فولاد اصفهان !
 حالا بیست سالی می شود که افراسیابی در هلند زندگی می کند. دیگر شعر برایش بسیارجدی شده و شاید تنها دغدغه زندگی اش باشد . هر چند که دیگراندیشه های مطرح شده در جنگ اصفهان  از من امروزش دور شده و از بس دنیا به هم ریخته است دیگر دل به هیچ معیاری نمی بندد و به قول خودش دچار نوعی شعر درگیر شده است . 
 از این شاعر مجوعه هایی نظیر" ایستگاه" ،" حرف اضافه" ، "بر عرض راه " و" تا ایستگاه بعدی" ، توسط ناشران داخلی و خارجی منتشر شده است . فارغ از این چند ماه پیش ترجمه هلندی وی از اشعار "فروغ فرخزاد" توسط ناشری در هلند به بازار کتاب عرضه و با استقبال مواجه شد .
 گفت و گوی ما با افراسیابی در روزهای نخست بهار امسال  که وی پس از بیست سال به ایران آمده بود ، در اصفهان انجام شد و افراسیابی از پس غیبتی طولانی مدام سکوت می کرد و به فکر فرو می رفت و سیگار شاعر خاموش می شد .
گویا قرار است مجموعه اشعار  وی ، به همراه ترجمه فارسی رمانی از یک نویسنده هلندی توسط نشر ثالث منتشر شود .
با" افراسیابی" درباره  سالهای دور جنگ اصفهان و ادبیات مهاجرت و شعر امروز ، به گفت و گویی نشسته ام . 

از «يونس تراکمه» تاکنون فقط مجموعه داستان «مکث آخر» منتشر شده است. داستان هايي که برخي از آنها براي نخستين بار در جنگ اصفهان منتشر شد. «تراکمه» از اهالي جوان تر جنگي است که در جغرافياي اصفهان و در برهه سال هاي 40 جرياني از ادبيات فرماليسم و پيشتاز را جست وجو مي کرد. آن هم در هواي آن سال ها که شانه هاي ادبيات در اغلب گروه ها و نشريات زير بار ايدئولوژي ها خم مي شد، گروهي در مرکز ايران نطفه بست که هنوز هم نفس اش در ادبيات ايران جاري است. در آثار گلشيري شعرهاي مجيد نفيسي در ايالتي در امريکا روي سنگ حک مي شود و در زندگي بسياري از جوان هاي آن روزگار ادبيات که امروز در ميانسالي يا سالخوردگي هنوز از خاطره آن سال هاي نه چندان دور قوت مي گيرند و راه مي افتند.«يونس تراکمه» هم از اين جمله است و در درونش شوري عجيب موج مي زند که هنوز خاطره آن سال ها را تازه مي کند. با وي درباره تاريخ شفاهي جنگ اصفهان به گپ و گفتي نشسته ايم که در پي مي آيد.