بی‌تابِ پرواز

از صفحه‌ی دوربینم پر‌ می‌کشند

تمام ما اما

بر صفحه‌ی تلویزیون‌ها سنگ شدیم و

 بزرگان

آن‌قدر بر طبل‌ها کوبیدند

که سکوت

سرنوشت‌مان شد

عزیز‌ترینم

به هیچ زبانی با من حرف نزن

دیش‌های ماهواره را بگردان

ضبط صوتِ کهنه‌ی پدربزرگ را روشن‌کن

بگذار سورة الشعرا بوزد بر این بستر

و انگشت‌هایم ذکر بگویند

برتمام تنت

 سرزمین من!

ما مرده‌ایم

سال‌هاست

و پرندگان

به جانب غروب پرکشیده‌اند

دیگر

 قرار نیست پیامبری بیاید

انبان آسمان

                 از معنای کلمات

                                  تهی‌ ست

 و دروغ

در قاموس ظلمات زبان

                           تقدیس می‌شود